Cover
 Een zwarte cover met daarop in het babyblauw een mooi lint en een veer. In de veer is een deel van de London Eye afgebeeld, dit is op een ingenieuze wijze gedaan. Het heeft op mij zo’n aantrekkingskracht dat ik er elke keer dat ik het boek oppak eerst naar kijk voordat ik verder lees. De prikkelende quote nodigt absoluut uit om deze thriller snel te gaan lezen.

Het verhaal
 Rechercheur Kaia Schouten werkte bij de Metropolitan Police in Londen aan een grote zaak waarbij een jonge vrouw werd vermist. Helaas is de zaak nooit opgelost en van Meryl Hayes ontbreekt elk spoor… Kaia’s bliksemcarrière bij de MET was van korte duur, want ze keerde onverwacht terug naar Nederland. Inmiddels zijn er al heel wat jaren verstreken, maar Kaia heeft de vermissingszaak van Meryl Hayes nog steeds niet los kunnen laten.

Kaia is dan ook verbaasd wanneer ze door de MET wordt gebeld. Ze krijgt te horen dat ze haar hulp willen bij een moordzaak waarbij een afgrijselijke vondst is gedaan. Door deze vondst is het noodzakelijk om de vermissingszaak van Meryl opnieuw te openen. Kaia wordt door deze zaak gedwongen haar eigen verleden onder ogen te komen. Ze komt erachter dat de onopgeloste vermissingszaak gekoppeld is aan een duister geheim dat al jaren verborgen is gebleven.

Mijn mening
 ‘Wat we vergeten’ is echt weer zo’n verhaal dat in mijn hoofd blijft hangen en nasuddert… Dat heeft Dana Smit opnieuw goed gedaan. Met de opmerking van Mezza die pontificaal op de cover staat -‘Smit heeft zelf bij de politie in Londen gewerkt, en dat merk je.’- kan ik het na het lezen van deze psychologische thriller alleen maar eens zijn.

De auteur heeft ervoor gekozen om in haar boek ‘Wat we vergeten’ veel personages een eigen hoofdstuk te geven. Dat geldt ook voor Kaia, die als hoofdpersonage veel hoofdstukken vult. In het begin van het verhaal merk ik dat bepaalde acties en Kaia’s gedrag bij mij vraagtekens oproepen. Tegelijkertijd zorgt dit ervoor dat het een bepaalde spanning teweegbrengt.

Dana Smit neemt de tijd om stapje voor stapje (echt dit gebeurt heel geleidelijk) mij mee te nemen in wat er heeft gespeeld in het leven van Kaia. Het duurt best wel een tijdje voordat alle verschillende wendingen, die ik echt van tevoren nooit heb kunnen bedenken, ervoor zorgen dat de puzzelstukjes op zijn plek vallen. Kaia’s personage kruipt vanaf het begin, eerst ongemerkt, steeds meer onder mijn huid. Ik merk dat ik verschillende gebeurtenissen voor me begin te zien en dit vind ik niet altijd even leuk. Zeker niet wanneer er ijzingwekkende gebeurtenissen plaatsvinden en ik even word overvallen door het voor mij welbekende gadvergevoel. En ja, zulke situaties doen nog steeds wat met mij, ondanks de vele thrillers die ik in de loop der jaren al heb verslonden. Toch roepen een aantal situaties vraagtekens bij mij op.

Nu ik deze recensie over ‘Wat we vergeten’ aan het schrijven ben, merk ik dat ik eigenlijk heel veel wil vertellen over wat er allemaal gebeurt in dit verhaal… Het verhaal heeft me namelijk geraakt onder andere door de traumatische gebeurtenissen die Dana Smit erin heeft verwerkt. De ene keer was ik ontzettend boos en de andere keer ontroerd, en toen had ik de ontknoping nog niet eens gelezen.

Want die is echt afgrijselijk en te gruwelijk voor woorden! Maar tegelijkertijd ook zo ontzettend spannend! Kippenvel kreeg ik er van. ’Wat we vergeten’ heeft wel een einde dat uitnodigt tot een vervolg, en die mag er van mij zeker komen!

‘Wat we vergeten’ krijgt van mij 4 sterren.