Cover
 Bij dit boek, waarvoor veel zwart voor de cover is gebruikt, valt de Engelse titel in de witte en gele letters natuurlijk erg op. Aan de randen van de cover hangen perziken, waarvan er bij eentje uit twee gaatjes bloed stroomt. En als je dan naar de titel kijkt: The Southern Book Club’s Guide to Slaying Vampires, hoef ik vast niets meer te zeggen…

Het verhaal
 Met twee puberende kinderen, een man met een drukke baan en een demente schoonmoeder die bij hen in huis woont, is Patricia Campbell blij dat ze lid is van een boekenclubje. Samen met een aantal (huis)vrouwen bespreekt ze thrillers of truecrimeverhalen die ze lezen. Nadat ze over hun eigen beslommeringen, hun huwelijk, kinderen en buurtroddels hebben gesproken, komt uiteindelijk het gelezen boek aan de orde en hebben ze het over seriemoordenaars.

Op een dag ontmoet Patricia James Harris, die nog maar pas bij hen in de buurt is komen wonen. Patricia heeft het gevoel dat er iets bijzonders met James is. Wanneer Patricia’s demente schoonmoeder James ziet, is zij ervan overtuigd dat ze James als jong meisje heeft leren kennen… Dan worden er buurtkinderen vermist, niemand weet waar ze zijn. Patricia en haar vriendinnen verdenken James ervan dat hij iets gruwelijks verbergt. De dames krijgen te horen dat ze maar wat minder thrillers of truecrimeverhalen moeten lezen, want ze halen zich rariteiten in het hoofd. Hebben de boekenclubleden het echt mis of…

Mijn mening
  Wanneer ik het boek in handen heb, wil ik toch weten wat de Engelse titel ‘The Southern Bookclub’s Guide to Slaying Vampires’ precies betekent. Want ik moet eerlijk bekennen boeken waar vampiers een hoofdrol spelen, lees ik bijna nooit. Maar op de een of manier trok deze spannende cover me erg aan.
Toen ik de titel in het Nederlands las, had ik wel even zoiets van: oeps, waar begin ik aan? Want letterlijk vertaald luidt de titel:

’De boekenclubgids voor het doden van vampiers’

Patricia Campbell is een personage waar ik af en toe wel om kan lachen maar bij wie ik ook regelmatig mijn hart vasthoud. Want wat zij allemaal doet en niet doet… Dit geldt zeker voor meerdere vrouwelijke personages in dit weerzinwekkende verhaal. Van de mannelijke personages vind ik zeker ook wat van. Ik wil daar niet te veel over schrijven omdat ik dan bang ben om te spoileren. In ieder geval iets met oogkleppen…

Grady Hendrix heeft afgrijselijke situaties bedacht waarvan mijn maag nog net niet omkeerde, maar dit scheelde niet veel. De woorden ‘gadsiedarie’ en ‘gadver’ heb ik dan ook verscheidene keren hardop geroepen. Op een gegeven moment werd mij dan ook gevraagd wat voor verhaal ik wel niet aan het lezen was.

‘The Southern Bookclub’s Guide to Slaying Vampires’ is op zich een goed verhaal, maar het is niet zo mijn ding. Het is de spanning, met af en toe wat humor, die ervoor heeft gezorgd dat ik nieuwsgierig bleef hoe alles nu in elkaar zat. Daarom heb ik het boek uitgelezen. Wanneer je van horror houdt en een sterke maag hebt, denk ik zeker dat je van dit verhaal zult genieten.

‘The Southern Bookclub’s Guide to Slaying Vampires’ krijgt van mij 3 sterren.