Cover
Op een of andere manier trekt Ierland mijn aandacht en zo ook in verhalen, alleen ik lees ze te weinig. Door de grootte en de kleur van titel ‘Het Ierse kind’ viel dit boek me op. Dit keer minder door de cover want naar mijn mening past de roze lucht niet goed bij het landschap. Nadat ik de info over ‘Het Ierse kind’ had gelezen was mijn interesse gewekt.

Het verhaal
Naar het verleden van haar Ierse overgrootmoeder Nellie is de Amerikaanse Erin nieuwsgierig. Ze besluit om na een heftige periode in haar leven op zoek te gaan naar antwoorden over het verleden van haar overgrootmoeder. Erin vertrekt naar de zuidkust van Ierland en hoopt daar achter te komen waarom Nellie en haar kind hebben besloten om naar Amerika te vluchten.

Wanneer Erin aankomt in Roone Bay en het hotel heeft gevonden waar ze voorlopig zal verblijven, moet ze denken aan een brief die toch wel wat mysterieus is. Gelukkig is de lokale historicus en goed uitziende Finn bereid om Erin te helpen. Ze begint langzaam haar draai te vinden in Roone Bay en droomt stiekempjes van een toekomst met Finn, totdat… haar familie als verrassing ineens voor haar neus staat. Wanneer Erin dan ook nog een ontdekking doet, slaat de twijfel toe. Kan ze kracht halen uit het verhaal van Nellie en durft ze te vechten voor haar geluk of doet ze wat haar familie van haar verwacht?

Mijn mening
 ‘Het Ierse kind’ begint me daar toch met een proloog! De auteur begint haar verhaal met Annie, die in 1847 met een gebeurtenis te maken krijgt die mijn moederhart raakt. Pffft, Ik leg de zakdoekjes alvast maar klaar denk ik.

Meteen daarna gaat het verhaal over Erin wat zich afspeelt in het heden. Het maakt gelijk duidelijk dat deze feelgood ‘Het Ierse kind’ twee verhaallijnen heeft. De auteur heeft er met haar schrijfstijl voor gezorgd dat het onmogelijk is om de pijn, het verdriet, de wanhoop en de angst van beide vrouwen niet te voelen. Er zijn momenten dat ik echt mijn tranen aan het wegslikken ben. Gelukkig heeft Daisy O’Shea ook mooie gebeurtenissen omschreven waarbij de liefde voelbaar is. Het geeft me een fijn gevoel. De personages zijn goed uitgediept. Een aantal ervan hebben zelf ook verschillende dingen meegemaakt die ik van tevoren niet had ingeschat. Het personage, waarvan ik in het begin vond dat deze best wel terughoudend en nors was, maakt een mooie ontwikkeling door.

De auteur heeft het gemis van dierbaren, dat als een rode draad door beide verhalen loopt, op een mooie en respectvolle wijze in deze feelgood verwerkt.

‘Het Ierse kind’ krijgt van mij 4 sterren.