Cover
 Als eerste valt natuurlijk de goudoranje maan op in de donkere paarsblauwe lucht. Pas daarna heb ik oog voor wat er nog meer op de cover staat. De toch wel wat mysterieuze stijl past goed bij de twee eerdere thrillers die van deze auteur zijn uitgegeven door A.W. Bruna uitgevers.

Het verhaal
 Tijdens het vieren van hun eigen nieuwe eenheid wordt hoofdinspecteur Vito Strega gestoord door een telefoontje. Het bericht dat de criminoloog ontvangt zorgt ervoor dat het feestmoment meteen voorbij is. Wanneer hij aan de leden van het team vertelt dat ze terug moeten keren naar het vasteland en waarom, roept dit onmiddellijk herinneringen op bij Eva Croce en Mara Rais. Hun gedachten gaan direct naar een oude cold case waar, net als nu, een jonge vrouw is gevonden met een mysterieus masker op haar gezicht. Het team laat Sardinië achter zich en vertrekt naar de moeilijk te bereiken plaats delict.

Het stormt enorm, en het team mag dan van geluk spreken dat ze de vermoorde vrouw nog aantreffen in de moerassen van Lombardije. Het team duikt in de zaak maar hoe meer zij ermee bezig zijn, hoe meer de teamleden het onbehagelijke gevoel krijgen dat de moordenaar op hen jaagt in plaats van andersom…

Mijn mening
 Van de thrillers ‘Het eiland van de zielen’ en ‘Een steek door het hart’ van Piergiorgio Pulixi heb ik enorm genoten. De vraag is natuurlijk of dat ook geldt voor zijn nieuwe thriller ‘De zevende maan’. De verwachtingen waren in ieder geval hoog, en dat gold ook voor de lat die er voor de auteur lag. Heeft hij mijn verwachtingen kunnen waarmaken? Ik bevestig dat graag met een volmondige JA!

Tijdens het lezen van deze gruwelijke thriller geniet ik opnieuw van de prachtige teksten, die ook dit keer zijn vertaald door Guanita Milder-Wolbers en Saskia Peterzon-Kotte. Sommige zinnen zijn zo mooi dat ik deze meerdere keren gelezen heb. Ik vind het geweldig wanneer iemand zo kan spelen met taal en zo iets moois kan schrijven. Graag deel ik een van deze schitterende zinnen:

‘Die nacht braken de dijken langs de rivier als oogjes van een oude, versleten leren riem die na jarenlang krampachtig te zijn uitgerekt om een dikke zware buik te ondersteunen ging rafelen, vervolgens scheurtjes vertoonde en uiteindelijk brak.’

De personages van Vito Strega’s team vullen elkaar goed aan. Door de eerdere thrillers is inmiddels denk ik al wel bekend dat Eva en Mara elkaars tegenpolen zijn. De twee kennen elkaar zo goed dat er een mooie vriendschap is ontstaan. Eva kan het ook goed vinden met de dochter van Mara. Pavan is een nieuw teamlid dat van veel en lekker eten houdt en niet op zijn mondje is gevallen. Het is dan ook niet vreemd dat tussen de goedgebekte Mara en Pavan de cynische en gevatte uitspraken over en weer naar elkaar werden toegeslingerd. Ik heb er van genoten. Af en toe moest ik in zo’n situatie denken aan de Duitse spreuk: ‘Was sich liebt, das neckt sich.’ 🙂

Piergiorgio Pulixi weet met zijn schrijfstijl veel bij mij los te maken. Dit komt omdat ik, net zoals bij zijn eerdere boeken, de huiveringwekkende gebeurtenissen in gedachten voor me zie. De auteur weet de spanning zo goed op te bouwen, maar gunt de lezer af en toe even een klein ontspanningsmomentje om dan daarna weer met iets gruwelijks op de proppen te komen. Deze thrillers verdienen het om verfilmd te worden.

Hoe ‘De zevende maan’ in elkaar zit heeft de auteur weer magnifiek bedacht. Wanneer ik denk dat de ontknoping daar is en ik denk: ‘Dit is het toch niet hé?’, komt Piergiorgio Pulixi toch met een geweldige wending die geen enkele lezer van thrillers had verwacht of zien aankomen. Ik was er compleet door overdonderd!

‘De zevende maan’ krijgt van mij 5 vette sterren.